Halt

Üstat Mario Levi "Satırsız gününüz geçmesin" diyerek bitirmişti yazı yaratımı kursunun ilk dersini. Elbette Latincesini söylemişti ilk olarak. Kuşkusuz çok daha afiliydi. Romalıların su kemeri, yollar, kamusal sağlık gibi modern topluma kazandırdıklarına ek bir özdeyişti. Söylenene göre antik Roma'nın notariusları(bildiğin noter) Alaric'in Vizigotları kenti yağmalarken işlerine aynen devam etmişler. Yazmaya ve kayıt altına almaya yani. Titanik'teki susmayan orkestra efsanesi gibi. Kölelerin efendilerine tecavüz ettiği bir ortamda "Ben burada ne halt ediyorum?" cinnetine kapılmadan paşa paşa yazmışlar.

Satırsız onlarca günüm geçti. Mario'nun yararlı tavsiyesine uymak için çaba gösterdiysem de başarılı olamadım. "Ben burada ne halt ediyorum" cinneti her daim baskın taraf oldu. Bunlardan birinde gecenin bir yarısında İngiltere'nin bilmediğim bir yerinin bilmediğim otobanında, patronumun yolda kalmış arabasını itekliyordum. Mola verdiğimiz bir anda patron açık kaputun ardında kaybolmuşken sırtımı tampona verip içimden haykırmıştım: "Ben burada ne halt ediyorum lan!" Bitirimler Sınıfı adlı Türk filminde Perihan Savaş'ın canlandırdığı şiddet yanlısı fakat iyi kalpli öğretmen karakterinin ahlak anlayışını Anglo-Sakson soğukluğuna yedirmiş bir emlakçı olan patronum tükenmişliğimi fark etmiş, çağırdığı kardeşinin arabasıyla beni evime postalamıştı. O ruhani cinnet ve tükenmişliğin sürekli hale gelmesiyle uzaklaştım satırlardan. 

Hafif ukala ve elitist bir yaklaşım benliğimi aldı götürdü ilerleyen günlerde; kendini bir türlü kendi yerini bulamayan bir puzzle parçası gibi görmek. Hayatın belli dönemlerinde zamanı durdurup çevrede olup bitenlere bakıp kendini soyutlama gafletine düşmek. Yazarının yine sen olduğu bir roman karakterinin başını gökyüzüne çevirip kaş kaldırması gibi. Yine öyle bir an. Son bir ay içerisinde ikinci kez hasta düşüp mendil yığınları oluşturmuşken "Ben burada ne halt ediyorum" demekten daha iyi bir seçenek olarak ilk kez yazmak göründü gözüme. Kapağı şimdilik kapatalım gazı kaçmasın. Satırsız gün de geçmesin.